September, 2025.

Ik kan sinds vandaag wel zeggen dat ik klaar ben voor wat wil komen.
In november 2025 zal ik weer in Sardinie zijn.

Er is veel duidelijk.

Overleggen en me dienstbaar opstellen kan echter pas ter plekke. Er is natuurlijk zoveel wat ik niet weet en pas gezegd kan worden als ik er ben.
Omdat ík tegen de plek spreek.
Via mijn hart dat als instrument en katalysator weet wat het moet zeggen.

Ik hoef er alleen maar te zijn.

En omdat ik nu nog niet weet wat ik zal zeggen.
Hoe er gereageerd wordt.
Wat er te horen is.
Stel ik me open en dienstbaar op. Ga ik.

Hierom word ik geroepen.
De aarde en ik haar, waar ook ter wereld, weten elkaar te vinden zodra het nodig is.

Dat kent geen agenda, en mijn agenda noch die van jou kent geen hebzucht of prioriteit.
De tijd kiest haar eigen wegen en is net zo buigzaam als het gras onder onze voeten.

5 november zal ik weer in gesprek met de put in Santa Christina zijn, wij zullen oog in oog staan.

En, 5-12 april 2026 zullen we gezamenlijk op ontdekking gaan bij de put van Sa Testa en Su Tempiesu.

Dat er zijn al transformeert moge duidelijk zijn, of we erin zullen gaan, zal de vraag zijn.
We laten ons altijd leiden door wat het ons te zeggen heeft op zielsniveau, en stemmen ons eerst af, alvorens we zomaar erin stappen.
Met respect en afstemming op onszelf, en respect en afstemming op de plek.

Voor wat Sa Testa betreft, één van de twee plekken waar we in april zullen zijn en waar ik fysiek zelf nog niet in ben geweest, gebeurde het onverwachte gisteravond.

Zwetend, met hartkloppingen en allerlei gewaarwordingen lig ik in bed vannacht, nadat ik het water van Sa Testa in word gezogen via een YouTube filmpje door een versnelling in de video en dat in minder dan een milliseconde.

Daar waar ik juist dacht dat ik helemaal niet, en vooral niet zozeer op deze plek van die twee, echt al erin moest zijn.

Misschien kunnen de mensen die mee zijn geweest in april 2025 het moment nog herinneren, dat niet alles zijn uitnodiging dient voor mensen om het te betreden. Maar ook dat iedereen haar eigen volgorde, haar moment van het betreden van de put wist. Dat deze volgorde al vast lag, en in de sterren stond geschreven.

Een medogenloze resonantie van onze zielsprocessen in combinatie met een reactie op de collectieve tijd waarin we leven, en in overleg met onze voorouders.

En dat het de kunst is om dat te kunnen zien, willen zien, willen aanvaarden, waar we wel of niet moeten en mogen zijn en waar we naartoe worden geleid, zonder te strijden.

Dat loslaten van strijden, is wat mogelijk wordt als we onze vastgeroeste overtuigingen kunnen loslaten, vrede ervaren in de onthechting van alles wat in ons leven bestaat en waar we ons aan vasthouden of ervan uit gaan het te moeten toe-eigenen in dit leven om te kunnen bestaan.

En zo bewegen we al schrijvend van onszelf en ons leven als mensen, dieren en planten, naar (levenloze) plekken op aarde.

Vertrouwen en naast elkaar bestaan, ook in het ´levenloze´, ook in het onzichtbare, – dat wil zeggen – in élke plek op aarde en élke dimensie binnen het Universum, is het antwoord.

Omdát we allemaal een functie hebben.

Omdát niet alleen wij, buitenaardse rassen, multidimensionale teams maar ook plekken en zeker geactiveerde plekken en doorgangen naar het Atlantis, het Egypte, het kristal in de verbinding met de dimensies die zich materieel gevestigd hebben over de wereld op aarde hun functie en een kern hebben.

Ja zeker, we zijn één.

Als je binnenin ons materiele lichaam kijkt, dan zien we dezelfde kristallijne vormen als de aarde.

Als je binnenons ons energetische lichaam kijkt, dan zien we dezelfde kristallijne vormen als die zich in het Universum bevinden.

En dan geeft en bloeit de natuur ook nog eens voor ons, ze spreekt met ons.
Daar waar corona groeit, reageert de aarde en groeit ‘te veel’ teunisbloem.

De aarde is in afstemming met het Universele kristal en we zijn één, we reageren op elkaar.
Het kristal in ons energetisch én fysiek dna zit in het kristal van de hemel en het kristal van moeder aarde.

En we kunnen onszelf met onze ogen of met het voelen van onze handen zien,

Plekken op de aarde zien, waarbinnen het Universum te vinden is,

In zoveel dieptes, magische vormen en lijnen, in zoveel lagen.

Alles klopt en alles is te vinden.

En oh, toen werd het november 2024.

De aarde biedt aan en oh wat reageert het, want het collectief bewustzijn, de draaiing in onze kant van het het zonnestelsel en daarmee onze energetische kristalstructuur is veranderd en we bewegen en reageren over en weer alsof we buren van elkaar zijn die moeiteloos bij elkaar binnen wandelen.

Veel zaken die we als mens willen opeisen komen voort uit de gedachte dat we nog niet heel zijn, het nodig hebben om heel te worden, of niet weten wat we werkelijk nodig hebben om ons te voeden.

Maar dat zijn we wel.

Kijk echter eens om je heen, volg de roep van het Universum en de plek waar jij moet zijn, zónder jezelf klein te voelen

Stap in die wereld, stap in de wonderen van het Universum en laat je verrassen. Of laat me met je meekijken: precies zoals het zich aandient.

We kunnen een plék bevragen, samenwerken, luisteren, het antwoord afwachten, kijken en het misschien aanraken na een warm welkom, omdat voelen onze onuitgesproken talen en harten vereenzelvigd, verstaat en verbindt, en dan aanvaarden wat is.

Er liefde naar sturen.
De samenwerking opzoeken, met respect voor ieders essentie en functie.
Met een glimlach in ons hart.

Een open thuiskomen, een open overleg.
Zelfs als we er slechts naar kijken.
Naar onszelf kijken.

Het hééft iets te vertellen.
Het hééft een doel.
Ook als wij mensen het niet horen.

Als je naar Santa Christina, Sa Testa, Su tempiesu of een andere wonderlijke plek gaat waarvoor je je innerlijk onbewust hebt geopend, luistert en wordt geroepen, dan ben je al in gesprek.

Dan gaat het lichaam, de taal waarbinnen het Universum direct spreekt, gelijk al reageren.

Dan weet je dat je er gaat zijn.

En, wanneer je er bent?

Het is al voelbaar ook rondom de plek, de energetische muren die het proces erbinnen bewaken, de wonderen en processen in samenwerking met andere dimensies die je hier gaat vinden.

Het is zo´n enorme ontdekking, het multidimensionale via plekken op aarde.

Het maakt het zo leuk om hier op aarde te zijn.

Om geen heimwee meer te hebben.

Om te voelen wat wij in ons dragen, en wat ook wíj zijn.

Energetische muren hebben een functie, ze helpen, ze zijn bijzonder en ze hebben een taal en een verhaal. Ga je erin, of blijf je erbuiten, jij hebt altijd een keuze. 

Dat brengt me bij Sa Testa.

Hier had ik geen keuze en zo geschiedde, ik moe(s)t er blijkbaar aan geloven.

Aan een andere put dan waar ik naartoe was geleid.

Ik viel de put in.

Waar ik eigenlijk de video uit wilde drukken, trok het me erin.

De natuur was mooi, het beeld bewoog langzaam. Ik weet nog dat ik voelde: nee, ik ga naar Santa Vittoria, het sprak al, ontving me al. Ik wil ook niet op deze manier naar binnen, niet hier.

Maar? Plotseling wordt het beeld versneld en vlieg ik de put in. In minder dan een seconde. Ik zie duizenden energieen naar me toe vliegen.

Van schrik druk ik direct mijn telefoon uit en gooi ik hem weg van me op de grond.

Mijn hart begint te kloppen en hitte stijgt vanuit mijn voeten. Ik voel mijn benen, mijn lichaam, mijn handen, mijn hoofd verwarmen. Ik word in die split second van het gekke, versnelde beeld waarin ik plots in het water kom aangeraakt en overmand door angst, maar ook door enorme sensaties.

Wat gebeurde hier?

Someone wants me to get to know him/her.

Ik doe mijn slaapkamerlamp aan, vind het een beetje spannend.

Ik probeer mijn angst te voelen, wat is de angst die in mij wat wordt aangeraakt? Ik app Erik, collega binnen onze academie: “ben je wakker? Zeg dat je wakker bent.” Maar Erik slaapt en ik mag het en kan het alleen.

Ik probeer de angst te bedaren door me gedragen te voelen, één te voelen. Ik verbind me met de tweede dimensie, een gevoel van gedragen worden door moeder aarde in plaats van steeds iets te moeten of niet goed te zijn zoals we energetisch bestaan en tegen het leven te moeten vechten.

Dat lukt na een paar keer ademen.

Nadat de schrik is gedaald en het zweet in mijn lichaam langzaam afzwakt, begint mijn buik ineens te bewegen en te verzachten. Een bubbeltje, zacht duwtje in mijn baarmoeder van energie laat zich zien, eerst links, dan rechts. Het springt heen en weer lijkt het, ik heb het nog nooit eerder gevoeld.

Daar waar ik de man van de video zojuist nog stilletjes vervloekte voor het maken van deze video en bedacht dat je dit beter met aandacht, en vragen, en respect zowel in het echt als op video voor de plek mag doen, concludeer ik dat het goed is en dat ik in het diepe moest springen.

Mijn weten die tegelijkertijd zegt dat sommige plekken beter niet is voor eenieder om te betreden. Of in elk geval niet op een bepaald moment.

Het heeft ons echter nooit gevraagd bang te zijn.

Het is geeflijk, maar niet omdat wij verwachten dat het wat voor ons moet doen.

Dat het dát moet doen wat wij haten in onszelf, of verwachten dat niet klopt.

Maar dat de tijd, de onderlinge afspraken en onze diepste verlangens en overgave bepalen.
En dat het onze kristallen, onze diepste structuren laat onthullen, voelen en indien je wilt, transformeren.

En gevoel?
Gevoel is ook angst.
En voelen dat je mens bent.

Een mens die moet kiezen.
Een mens die mág kiezen.
Een mens die aan het roer staat.

Dat laat gebeuren waar het ja tegen zegt.

Waar doodsangst, schrik, je klein en overweldigd voelen, maar ook vrede, rust, een dieper gevoel van ´ja´ in hetzelfde moment bestaat.

Wij zijn wat we willen dat we zijn.
Wij doen wat we hebben te doen.
Waar ons hart van brandt, waar ons pad loopt.

Er is niets of niemand, hier op aarde, dat over ons bepaalt.
Wij bestaan zoals ook plekken bestaan.
Wij eren, zij eren.

En voor wie het kan en mag zien zoals het is door zichzelf te zien in hoe het bestaat zullen de ogen verder geopend worden.

Alles is voorhanden om terug te keren in onze eenheid.

Samen te vallen met onze omgeving,
ook met het donker in een hart van stilte.

Soms krijgen we een duwtje, als we die afspraken al hebben gemaakt.
Als we het kunnen dragen, nog voor we het zelf wisten.

Als respect respect herkent.

Aan Sa Testa kan ik alleen maar zeggen: dank je wel voor wat je me liet zien.

Het heeft een zeer hoge frequentie.

Ons energetische systeem kent zoveel meer dan wij.
Is zoveel completer dan wij ´denken´.
Kent haar eigen pad, haar eigen volgorde.

Ook met betrekking tot de putten.

Het kent haar eigen afkomst, gemaakte afspraakjes en zo ook het eigen team waarin we multidimensionaal samenwerken, buitenaards samenwerken of juist gevoelsmatig meer op het alleenstaande pad van het experiment worden gezet.

De toon is gezet.

Ik ga er zijn, live in het noorden en deze reis is open voor een ieder om mee te gaan.
Ga je mee? Spreken met de aarde, de stenen, met het hart van de plek.

Zeg ja, open je en laat de frequenties en krachtplekken zijn zoals jij vooraf niet kon zien.

De aarde is geopend. We hoeven er alleen maar heen te gaan.

Met ons allen, verspreiden we de boodschap en de technieken.

In licht en liefde,
Suzanne
Oprichter Energetische Opleidingen Nederland