Reviews: verhalen van transformatie

Raymond Wennink
26 april 2026

Lieve Suzanne,

Sardinië april 2026

Waarom ik mee naar Sardinië ging en wat mij enorm heeft geholpen? Vrijdag 2 maart kreeg ik een slechte uitslag van het ziekenhuis van een onderzoek. Ik kreeg (wederom) mentaal een enorme tik en belande in in mijn hoofd met een rollercoaster van gedachtes en onzekerheden over mijn toekomst. Ik was kapot.

De dag daarna kwam Suzanne met de eerdere uitnodiging om mee te gaan naar Sardinië. En nu voelde dat ineens als een volmondige “JA, ik ga mee met je naar Sardinië. Ik moet eruit! Weg uit mijn omgeving en situatie”. En ik wist dat dit geen vakantie werd zoals ik dat gewend ben. Maar dat is juist wat ik wilde; naar iets onbekends en helemaal nieuw voor mij. En ik had al verhalen gehoord van mijn vrouw, dus JA.

Ik heb me toen direct aangemeld bij Suzanne en we vertrokken op zaterdag 4 april naar Sardinië, samen met mijn vrouw en twee andere dames.

De eerste dag was het voor mij persoonlijk best vreemd en moest ik enorm wennen. Ik dacht zelfs even waar ben ik aan begonnen. Ik heb in het verleden over de hele wereld gereisd voor mijn werk en privé. Die reizen waren meestal gepland en met alles erop en eraan qua restaurants met lekker eten en bars met diverse drankjes. Dit was anders.

Maar mijn eerste gevoel sloeg na 1 dag 180 graden om. De locatie, een geweldig huis op een berg met uitzicht over de zee. De natuur van Sardinië met de verschillende soorten bijzondere berg/rots partijen en mooie baaien/stranden.

Elke ochtend lekker naar het strand waar ik de zon kon zien opkomen en waar ik helemaal alleen zat tussen de rotspartijen en niemand tegen kwam, behalve mijn vrouw die was ook ergens daar. We waren samen, maar namen juist ook tijd voor alleen zijn. De zee was koud, maar gedurende de week werd het steeds makkelijker voor me om me in 1 keer onder te dompelen. Heerlijk gevoel was dat.

Gedurende de week bezochten we vele mooie locaties op het eiland zoals diverse bronnen, puttempels zoals Santa Christina, Tomba di Giganti Coddu, het batanische pad naar de Nuraghische bron Su Tempiesu en warmte bronnen. ’s Avonds terug in het huis kookten we met z’n allen en aten aan tafel buiten in de tuin of binnen. En met uiteraard goede gesprekken en waarbij ook veel gelachen werd. Het was een mooi gezelschap zo. En ja, we hebben ook nog wel buiten de deur gegeten.

Wat mij in het bijzonder is bijgebleven zijn de gesprekken met en de begeleiding van Suzanne. Zij wist dingen bij mij naar boven te halen en me te raken, waarin ik onder andere ontroerd werd en waar ik ook van geleerd heb. In het bijzonder de liefdevolle en zachte begeleiding van haar heeft mij zelf zachter gemaakt en meer liefde gegeven voor vooral mijzelf, voor de ziekte, maar ook mijn naasten. Het voelt anders.

Deze reis had ik absoluut niet willen missen. Het onbekende, de uitdaging, verbondenheid maar vooral ook het plezier en het vele lachen. Vooral ook het lachen en plezier maken geeft mij nu ook de (zachte) kracht waardoor ik de nare dingen en uitslagen even kan vergeten, maar waar ik nu ook anders mee om kan gaan.

Ik ben heel blij dat ik deze reis heb meegemaakt. Bedankt speciaal aan Suzanne en ook aan de andere dames, voor deze mooi beleving.
❤️Ray