Spirituele reis Peru | September 2026 of Mei 2027
Into the old ancients of the Colca Canyon and Lemurie, Peru | Part ||
Geef je beschikbaarheid voor één van de twee door
Met stipt in de hoofdpersoon…
De piramide waaruit de heilige vallei bestaat, die ons brengt van Ollantaytambo en Machu Picchu naar het Titicacameer en de grens met Bolivia
Reis mee naar een off-road tour door de Colca Canyon en de poort van de Goden bij het titicacameer, het oude Lemurie:
de frequentiebewaarders
Є2233,- excl. vliegticket, eten en drinken Geregeld: accommodatie, organisatie en begeleiding, binnenlands auto-, bus-, boot- of treinvervoer
Ik hoop je te zien en te laten zien wat ik zie.
Suzanne | Energetische Opleidingen Nederland
Er is een lijn tussen plekken. En die lijn wordt ons al een tijdje gegeven.
Bij Energetische Opleidingen Nederland activeren we de healingkracht in ieder mens. Bieden we onszelf aan, we zíjn er en luisteren wederzijds. We activeren wat wil en ooit is geweest op aarde.
Moray in Peru, gecentreerd als een rechtsdraaiende cirkel, is multidimensionaal verbonden met Santa Christina in Sardinie, een plek gecreeerd uit het oude Atlantis. Beide plekken bevinden zich in dezelfde lijn. Actief met en via elkaar. Uitleg gevend over de symbolen op aarde, En het multidimensionaal geplaatste gridwerk dat we in de grond van de aarde en via energetische plekken kunnen terugvinden. De plekken gaan open. En we mogen in het multidimensionale gaan staan en diep herinneren.
Het gaat om geven, luisteren en activeren, onze ogen openen op een nieuwe manier. Onze lichamen gronden zoals het dat doet in de grootsheid van de natuur en het opnieuw ontdekken in haar flexibiliteit. Zelfs op immense hoogtes waarin het energetisch tot veel meer aanpassing in staat is dan we denken. Ook daar uit de angst te stappen. En te blijven staan in de beperking die we denken te zijn.
Buitenaards leven dat is en is geweest, magie en natuurvereringen. Het was in Peru waar we in gesprek raakten met de bevolking en werden gewezen op de energetische piramide Ollantaytambo, Machu Picchu en het Titicacameer, geometrisch tot elkaar regerend waardoor een krachtveld daarbinnen en van punt tot punt ontstaat. In Peru en Bolivia weten ze wat is geweest en wat is, en wat wij ons mogen herinneren. Op plekken als deze vliegt voorbij wat we op Nederlandse bodem niet zo snel zullen zien.
We reizen in onze eerstvolgende reis naar Peru naar de Colca Canyon en het oude Lemurie bij de poort van de goden op de grens van Peru en Bolivia: de frequntiebewaarders. En in diezelfde link vanuit Lemurie: van Lemurie naar de Kumaras in India en de Hathors in Egypte.
Ga.
Zag ik en kreeg ik door dat ik er moest zijn.
Verscheen op het tv-scherm de naam en de plek die ik had gezien, en Peru kwam in beeld.
De vraag was nu alleen, wanneer.
Ik ga het niet plannen met mijn hoofd, als ik energetisch heb gezien dat iets gaat gebeuren.
Er is áltijd een geplande, afgestemde tijdlijn in het Universum.
Een afspraak waarop ik kom opdagen.
Het exacte getal aan me verschijnt.
En dan zal ik alles daarvoor laten passeren.
Zál alles ervoor passeren, moeiteloos.
Want het is een gedragen proces.
Het heet niet voor niets een samenwerking.
Het lichaam gloeide,
Echter niet voor Peru en de mind raakte even van slag.
Weer werd ik geroepen voor Santa Christina en wel op 5 november 2025.
Ik keek naar vluchten, keek in mijn app, mijn menstruatieplanner.
Een stukje voorinformatie.
Mijn lichaam is van zichzelf niet ziek, maar sindsdien wel.
En bij gebrek aan ‘beter’, ‘veiliger’, voelde het desondanks als de enige optie waar ik aan moest geloven.
En ik begreep niet waarom het getal was doorgekomen.
Want zo herken ik het Universum niet.
En dus zette ik niet door.
Want wanneer het via mij zal moeten gebeuren, het multidimensionale werk, ik voelde dat ik voor de ánder moest komen, een collectief doel en niet voor mezelf,
Dan zal ik er wel moeten kunnen zijn.
Tezamen met mijn groeiende plotselinge tranen en gedachten over een sterrilisatie als enige andere mogelijkheid, mijn boosheid op anticonceptie en het alleen moeten dragen van deze thema´s als vrouw, verschuift mijn menstruatie. Twéé weken eerder word ik ongesteld dan dat ik het zou moeten worden.
Twee weken! Dat is wel heel bizar en mij nog nooit overkomen.
Zodoende moest en kon ik op de aangegeven datum vanuit het Universum op 5 november in Santa Christina zijn.
1-8 november 2025.
Individueel zou ik oog in oog met Santa Christina staan. En Peru liet het nog steeds afweten.
En met haar, kwamen er nog drie anderen die zichzelf in het vliegveld zagen zitten.
Er ontstond nu ruis dat mijn missie op de proef leek te stellen.
En zo voelde het ook even.
Want hoe kan ik oog in oog staan op 5 november als ik een reis leid en me ter plekke op mensen, de volgorde en de plekken ga afstemmen? Ze precies op het dat ene moment bij Santa Christina voelen te moeten zijn?
Ik stemde opnieuw af, stapte opnieuw in de overgave.
Want desondanks voelde ik de ja. De ja dat dit moest gebeuren.
Ik zette de reis open voor anderen en vertrouwde op de goddelijke timing van alles, en alles wat ik op dat moment niet wist en achteraf pas zou kennen.
Ondertussen liep mijn eigen afstemming op Santa Christina door.
Mijn verdriet omtrent mijn lichaam dat niet meer gezond was door een spiraal en wanhoop rondom anticonceptie werd groter.
Mijn lichaam dat zélf wel gezond was.
Mijn menstruatieklachten leken heviger te worden in de afstemming.
En nog heviger.
Zo hevig,
Dat ik een eerstvolgende keer vijf dagen echt ziek was,
Zelfs geen water kon binnen houden.
Met als gevolg dat ik me triest en machteloos voelde, gespannen voor de volgende en een blaasontsteking eraan overhield. Ik bloedde vanbinnen, mijn ziel bloedde, aan alle kanten.
Wat gebeurde hier?
Ik had ineens last van mijn menstruatie de afgelopen vijf jaren, maar zó erg?
Het leek wel of het ding schreeuwde dat het eruit moest.
En ik zag ook werkelijk geen andere optie meer: iedere dag dat hij er nog in zat, voelde ik een tikkende tijdbom.
Sterriliseren ging door me heen.
En terwijl ik dáárin begon te voelen, voelde ik mijn boosheid.
Op de mannen in het algemeen.
Op alle mannen die geen kinderen willen,
Dat diep vanbinnen weten,
Een kleine ingreep kunnen doen ten opzichte van wat een vrouw zou moeten ondergaan
maar dat niet doen. Getrouwd niet, vrijgezel al helemaal niet.
Waar ligt je regie als man, ging er door me heen. Waar ligt jouw keuze, jouw innerlijk weten, waar je voor gaat staan om jezelf serieus te nemen, om geen kinderen te willen krijgen?
Zodat je niet voor de keuze tot een abortus of vaderschap hoeft te komen staan, als het per ongeluk toch gebeurt?
Zodat je niet weg hoeft te lopen van je kind, omdat de moeder het toch houdt, of je verdriet niet hoeft te verwerken omdat er een kind moeten worden weggehaald en dat toch iets meer met je doet dan je had gedacht?
Zodat je jezelf al dat leed kunt besparen?
Ik voelde ook het mannelijk verdriet, en de onderdrukking om te kiezen, te mogen voelen en bepalen op alle fronten van geluk. Alsof ook zij nog in het verleden hangen, er nog niet anders mee om gaan met zichzelf, nog steeds in deze tijdlijn niet.
Mijn boosheid, en mijn verdriet dat ik diep in mijn baarmoeder voelde ging díeper dan alleen mijn menstruatieziekte. Het collectief kwam erbij, vele ánderen kwamen erbij, en het diende zich aan via de verergering van klachten via mijn baarmoeder.
Dit ging niet over mij en het ging niet over deze tijdlijn. Het ging over de transformatie waar de aarde in zit, de samenwerking waarin ik zit via plekken op aarde, het ging over opruimen. Het is wél via ons energetisch verbonden in energetische dna-lijnen.
Het was precies zoals ik mijn clienten ook in samenwerking met voorouders en voorbije tijdlijnen terug in de tijd behandel en terug breng in oorsprong, via generationeel en individueel trauma, maar ook energiekoorden (onafgeronde zaken). Het start zeker in deze versnelling van de tijd altijd met het trekken, duwen, een verergering van klachten of pijn, in de lichaam van de aardse levende via een meer oppervlakkige aanleiding.
Omdat het echt niet langer meer kan, de aarde en het Universum terug beweegt of eigenlijk opwaarts beweegt, het is maar hoe je ernaar kijkt, op die Universele spiraal.
En in dit moment, toen ik zo diep huilde door mijn eigen vrouw-zijn,
huilde ik door allerlei andere lagen.
Voelde ik de geactiveerde energie in een tijdlijn,
die niet ging over het hier en nu.
Ik wist van dit thema, natuurlijk greep het me ergens aan, voelde ik het eerder wel op een bepaalde laag.
Maar dit wat ik hier voelde, was niet van mij, was niet voor mij,
Ging niet letterlijk over de spiraal.
Mijn lichaam fungeert sinds 2023 maar als een middel, een samenwerking die via het materiele, mijn aardse lichaam zijn weg vindt in de integratie van iets groters, de manier waarop het Universum daarboven en ik hier beneden elkaar kennen en met elkaar werken in het helen en bevorderen van processen tussen boven en beneden. Dat kan, en is zuiver, omdat ik niets te wensen heb, ook met alle incompleetheid.
Dat kan, wanneer je onthecht bent, niet mee doet aan de overtuigingen die je doen denken dat er geen vrijheid is. En wanneer je weet hoe je geniet, hoe je stapt in de wereld en de aarde, deze lichamelijke ervaring mag zijn.
Het was een voorbereiding op werk dat via mij mocht gebeuren.
Op de manier waarop wij vrouwen alleen hebben gestaan en nog stéeds staan in het dragen rondom seks en kinderen.
Op de manier waarop wij vrouwen zijn gebruikt, weggegooid na onze eerstgeborene, afgescheept na onze zwangerschappen, aansprakelijk worden geacht voor abortus of afstand, niet meer aangekeken worden indien er niet een jongetje maar een meisje is gebaard, ons lichaam gebruikt wordt zolang het aantrekkelijk was en dan worden verlaten, soms openlijk op straat.
Achterlatend met de pijn en het kind dat via ons lichaam mocht – nee moest of niet moest maar toch kwam – geboren werd en ons trauma verder droeg. Een lijn is blijven voeden, die generationeel trauma omvat. Die ons klein houdt.
En niet alleen de vrouw in het hier en nu maar evengoed de man in het hier en nu nog steeds uit balans brengt via onze verbinding met elkaar. De mannelijkheid onderschept. Via zijn zeggenschap. Via zijn veiligheid. Omdat het níet over het hier en nu gaat. Maar wel in het hier nu vermijding van draagkracht en het hart brengt.
Mijn bijdrage voor het collectief zat in voorbereiding. De put liet zich zien in combinatie met mijn menstruatie. Dat deed het natuurlijk ook al, nog voordat ik twee weken te vroeg ongesteld werd en de datum officieel mogelijk werd gemaakt.
Iedere keer wanneer ik mezelf in die maanden zag staan, staande bij de trappen van Santa Christina, zag ik dat ik daar ongesteld was en alsof ik bloedend de put in zou gaan.
Het werd november 2025.
Vier vrouwen omringden mij op mijn reis naar Santa Christina en boekten dezelfde vlucht als die ik maanden geleden voor mezelf had geboekt voor de afspraak op 5 november.
Ik stemde mij op hen af en ze werden geroepen op 4 november naar Santa Christina. Als de plek niet eerder dicht was gegaan doordat het vroeger donker werd dan de reguliere openingstijden, en we weggestuurd werden, waren ze waarschijnlijk alle vier afgestemd de put in gestapt.
Ik had mijn individuele roep voor de vijfde losgelaten, nu ik met een groep was.
Maar, we moesten terugkeren op de vijfde.
Zo geschiedde. Eenmaal bij de ingang, diende alles zich aan wat ík moest doen. En dat deed ik. Zo ook de twee vrouwen die nog niet in de put waren geweest. Zij waren nog niet zover om te gaan. Precies wanneer zij mij nodig hadden, en omgekeerd ik de put nodig had en de put mij, vonden we elkaar.
Álles klopte.
Het was een gedragen proces.
Precies genoeg tijd, precies de goede volgorde.
En wat er gebeurde, dat was niet voor mij. Ik werd eerst aan het werk gezet om te ontvangen en over te stromen van liefde, om die liefde, de enorme energie vanuit mijn hart bij de randen van het gehele gebied van Santa Christina te brengen. Bijna sprintend bracht ik de plek mijn erkenning, de grond van Santa Christina en alles wat zich daarbinnen bevond en nog steeds beschikbaar stelt voor jou: meer zichtbaar voor de mens, en meer terug in haar oorsprong, nu de deuren naar verleden en heden open zijn.
En toen was daar het moment.
Duizenden vrouwen en mannen stonden naast mij in de put.
Huilden via mijn baarmoeder, waren bij mij en losten op.
Ik heb Santa Christina hierna gevraagd of en zo ja hoe zij mijn relatie met anticonceptie en de pijn in mijn baarmoeder kon helen.
Ik had haar nog nooit iets gevraagd voor mezelf, ik ben er enkel met open verwondering en overgave, een diepe verering dat me tot tranen roerde vanuit het diepst van mijn hart voor de plek in gestapt. Santa Christina had me teruggeroepen in november 2024, ik leerde nieuwe technieken en ik begon me te herinneren.
Dat ik dit werk op Santa Christina eerder had gedaan, dat de plek en ik haar elkaar al oneindig kenden en met elkaar konden spreken, kwam in april 2025 tot me in de eerste begeleide groepreis naar Sardinie via de initiatie in de put van Nelly en Gertruud, twee van de zes deelnemers.
De woorden werden me na mijn vraag over mijn pijn teruggegeven: ´maar je weet al hoe je dat moet doen´.
Ik dacht aan de transmissies waarin ik andere vrouwen de put in begeleidde en ontdeed van energetische lijnen, zoals Santa Christina me de kennis en inzichten had gegeven na mijn initiiatie in november 2024.
Hoe ik de dna-lijnen, de energiekoorden, de trauma-lijnen en belangrijke personen verkleefd met hen losmaakte in samenwerking met de put. En of er misschien via mijn baarmoeder ook iets voor mij gedaan kon worden, in mijn reactie op anticonceptie.
En ik moest lachen, kan ik dit bij en via mezelf?
Maar de put deed het al, ze begon al.
Ik ontving een diep gevoel van liefde,
Een diep verdriet van mezelf en anderen via iedere trede,
Dat mijn diep geopende en voelbare hart het voor me deed
en me hierin begeleidde.
Ik begon mijn baarmoeder te bewerken zoals ik het bij anderen bewerkte.
Mijn handen maakten de juiste bewegingen, soms nieuwe, om het te verwijderen.
En ik voelde, ik wist, dat mijn spiraal sindsdien kon blijven zitten.
Dat ik gehééld was.
Dat het anders voelde.
Dat ik niet meer ziek zou zijn, iedere maand.
En zo geschiedde.
Het feit is gebleken.
Ik weet niet waarom.
Simpelweg ergens zijn brengt iets dat gaat over nieuwe wegen en ontmoetingen, nieuw leven creeeren, niet over oppervlakkig leven.
Soms worden we energetisch ergens voor ingezet.
Is er een hoger doel, dan alleen ons kleine, individuele probleem waar we naar kijken. Zijn onze verhalen belangrijk.
Gaat het ook over onze voorouders. De verschuiving van Maan-energie naar Zonne-energie, waar de aarde in zit en wat dat doet met onze energetische activatiecentra maar ook de centra op aarde, en hoe we met elkaar kunnen communiceren, wat we voor elkaar kunnen doen, wie het wil horen. Over iets nog veel diepers, waar we met z´n allen, ook andere planeten, dimensies en plekken op aarde, in opengaan en veranderen.
En dit is mooi, het is goed.
Over 20 jaar neemt niemand meer het vliegtuig, niemand meer de auto.
Dan kunnen we in elkaars hoofd kijken via technieken als deze, dat gebeurt nu al.
En verbinden we, herinneren we, leven we, reizen we, zoals we ooit in hoge trilling gedaan hebben.
Ga mee. Peru is wonderlijk, wonderbaarlijk. Je gaat ervaren wat liefde is. En waartoe je lichaam in staat is via energetische afstemming, in gesprek en samenwerking met de aarde, laat je angsten los.
Op onze eerste reis zijn we op plekken als deze geweest en hebben we een integratie, een geheel afgelegd.
Pisac: een spirituele waarneming.
Moray: het centrum van het midden: activeren.
Salineras de Maras, integreren.
Ollantaytambo: feel the strength of every inch of the Universe and every inch that is inside of you – you will receive some surprises
Huayna Picchu: het priesteressenpad omhoog.
Vijf plekken, een integratie: van onszelf en van het energetische in de aarde via geometrie en andere (natuur)wezens.
Waarbinnen één plek in het specifiek waarnaar we waren geleid voor het energiewerk voor de aarde, een plek die geactiveerd mocht worden: een verbindingslijn naar Santa Christina.
Kijk eens op de foto naar het symbool voor Santa Christina (wat eigenlijk niet klopt) dat ik voorafgaand aan deze reis maakte, en dan naar de vorm van Moray, waar bleek: de plek aan de andere kant van de lijn.
Praktische informatie
We vliegen naar Lima in een rechtstreekse vlucht die 12 uur duurt en nemen een binnenlandse vlucht naar Arequipa, op 2300m hoogte.
Na een dag reizen we af (6-7 uur) naar Cabanaconde, waar we ons voorbereiden op onze trek door de Colca Canyon.
Vier dagen trekken we met een kleine backpack (10-20 liter) door de Colca Canyon, waar we overnachten in Sangalle en Llahuar omringd door palmbomen, oase en warmwaterbronnen middenin de Canyon.
We halen onze bagage terug in Cabanaconde, en reizen verder met de bus naar Puno en bezoeken Sillustani bij het titicacameer.
We arriveren bij de poort van de goden: Amaru Mara, op de grens van Peru en Bolivia.
We steken de grens over en arriveren in Copacabana, Bolivia. We spreken de mens, gaan een hapje eten bij de deur onder de bevolking.
Met de rieten boot komen we aan bij het eiland Isla del Sol of Isla del Luna, middenin het titicacameer (je begrijpt wel waarom beide eilanden bestaan). We slapen onder de sterren en op het magische water.
We vliegen terug van La Paz, op 50km van Copacabana, naar Lima, van waaruit we onze terugvlucht nemen naar Amsterdam.
Let op: La Paz is het hoogstgelegen vliegveld ter wereld, op 4064m hoogte.
Voorbereiding
- We gronden, verbinden energetisch en nemen rust, gebruiken de aarde via de zon en het pure voedsel om ons te voeden, en communiceren en stemmen af met ons lichaam
Maybe we have to write new stories
Laat je meenemen en inspireren via de hoogte van het land naar de dieptes in jezelf
Nee, maar kijk.
Bij mijn laatste afdaling in Santa Christina, de eerste keer dat ik er was in november 2024 - ik heb de put in dit moment, die je symbolisch afgebeeld ziet in de ketting, drie keer betreden met drie keer een verschillende ervaring. En Peru liet zich zien als een volgende ´aanwijzing´. Voor wat? Verwachtend dat ik er eerstvolgend in 2025 dan wel naartoe zou afreizen, lieten verdere details op zich wachten. Santa Christina plande zich ondertussen opnieuw in mijn Universele agenda, het lichaam sprak. Ik liet Peru los en boekte de solo reis naar Santa Christina.
Van Santa Christina naar Peru
Dit werd echter een gezamenlijke reis. Vier deelnemers lieten weten dat ze hier in november moesten zijn. Verward liet ik mijn individuele afspraak los. Maar, door allerlei toevalligheden stond ik er ook alleen, deed ik het ook alleen, moest dit werk naast elkaar bestaan en misschien wel juist beide bestaan. En niet omdat ik het initieerde. Het was een gedragen proces. En hoe: want wat we daar leerden, zal geen toevallige informatie zijn geweest in de voorbereiding op Peru én de terugkeer daar kort op volgend en de nieuwe plekken die dat bevestigden in Sardinie.
Van Ollantamtabo en Machu Picchu naar de grens van Bolivia
Buitenaards leven dat is en is geweest, magie en natuurvereringen: Het was in Peru waar we in gesprek raakten met de bevolking en werden gewezen op de energetische piramide Ollantaytambo, Machu Picchu en het Titicacameer, geometrisch exact tot elkaar regerend en met elkaar verbonden waardoor een krachtveld daarbinnen en van punt tot punt ontstaat. In Peru en Bolivia weten ze al, wat wij ons kunnen herinneren. Op plekken als deze vliegt voorbij wat we op Nederlandse bodem niet zo snel zullen zien.
Het inschrijven voor deze reis is gestart. Voel waar je moet zijn op de wereld. Waar je ziel thuis komt.
Waar een wil of een weten is is altijd een weg.
Eind 2026 of begin 2027
Into the old ancients of the Holy Mountain, Peru part ||
Met stipt in de hoofdpersoon:
Vanuit de piramide waaruit de heilige vallei bestaat, Ollantaytambo en Machu Picchu naar:
De Colca Canyon en de poort van de goden (het Titicacameer): de frequentiebewaarders van Lemurie
Є2233,- excl. vliegtickets, eten en drinken Geregeld: accommodaties, organisatie en begeleiding, auto en treinvervoer
Laat de plek je dragen en stap in het avontuur op weg naar Peru en Bolivia
Suzanne | Energetische Opleidingen Nederland